به اندک روزگاری بادبان کشتی می شد

به دامن می دود اشکم، گریبان می درد هوشم

نمی دانم چه می گوید نسیم صبح در گوشم

ز لطف ساقیان، سجاده تزویر بر دوشم

ازان روزی که بر بالای او آغوش وا کردم

دگر نامد به هم چون قبله از خمیازه آغوشم