ز لطف ساقیان، سجاده تزویر بر دوشم

به دامن می دود اشکم، گریبان می درد هوشم

نمی دانم چه می گوید نسیم صبح در گوشم

به اندک روزگاری بادبان کشتی می شد

ازان روزی که بر بالای او آغوش وا کردم

دگر نامد به هم چون قبله از خمیازه آغوشم

به کار دیگران کن ساقی این جام صبوحی را