دگر نامد به هم چون قبله از خمیازه آغوشم

به اندک روزگاری بادبان کشتی می شد

ز لطف ساقیان، سجاده تزویر بر دوشم

ازان روزی که بر بالای او آغوش وا کردم

به کار دیگران کن ساقی این جام صبوحی را

که تا فردای محشر من خراب صحبت دوشم

ز چشمش مستی دنباله داری قسمت من شد