نفس درازی من نیست صائب از غفلت

مرا که دست و دل از کار می شود، چه کنم

گرفتم این که حیا رخصت تماشا داد

نگاه پرده دیدار می شود، چه کنم

دلم گشوده ز گفتار می شود، چه کنم