نه سرانجام اقامت، نه امید بازگشت

گر چه چون پرتو به خاک از آسمان افتاده ایم

رفته است از دست ما بیرون عنان اختیار

در رکاب باد چون برگ خزان افتاده ایم

مرغ بی بال و پریم از آشیان افتاده ایم

بر نمی دارد عمارت این زمین شوره زار

ما عبث در فکر تعمیر جهان افتاده ایم