ما عبث در فکر تعمیر جهان افتاده ایم

نه سرانجام اقامت، نه امید بازگشت

مرغ بی بال و پریم از آشیان افتاده ایم

بر نمی دارد عمارت این زمین شوره زار

از کشاکش یک نفس چون موج فارغ نیستیم

گر چه در آغوش بحر بیکران افتاده ایم

چهره آشفته حالان نامه واکرده ای است