هموار خویش را ز پی نام کرده ایم

از ما متاب روی، که از آه نیم شب

بسیار صبح آینه را شام کرده ایم

سازند ازان سیاه رخ ما، که چون عقیق

ما همچو آدم از طمع خام دست خویش

در خلد نان پخته خود خام کرده ایم

چشم گرسنه، حلقه دام است صید را