با دست خشک، عقده گشا همچو شانه ایم

چون صبح، زیر خیمه دلگیر آسمان

در آرزوی یک نفس بی غمانه ایم

چون زلف، هر که را که فتد کار در گره

آنجاست ادمی که دلش سیر می کند

ما در میان خلق همان بر کرانه ایم

ما را زبان شکوه ز بیداد یار نیست