آنجاست ادمی که دلش سیر می کند

در آرزوی یک نفس بی غمانه ایم

چون زلف، هر که را که فتد کار در گره

با دست خشک، عقده گشا همچو شانه ایم

ما در میان خلق همان بر کرانه ایم

ما را زبان شکوه ز بیداد یار نیست

هر چند آتشیم، ولی بی زبانه ایم