ما را زبان شکوه ز بیداد یار نیست

با دست خشک، عقده گشا همچو شانه ایم

آنجاست ادمی که دلش سیر می کند

ما در میان خلق همان بر کرانه ایم

هر چند آتشیم، ولی بی زبانه ایم

گر تو گل همیشه بهاری زمانه را

ما بلبل همیشه بهار زمانه ایم