هر که سنگی زد به ما، رطل گران پنداشتیم

بیقراری بس که ما را گرم رفتن کرده بود

کعبه مقصود را سنگ نشان پنداشتیم

نشاه سودای ما از بس بلند افتاده بود

خون ما را ریخت گردون در لباس دوستی

از سلیمی گرگ را صائب شبان پنداشتیم