این باده زیاد از دهن ساغر ما بود

از یار ز ناسازی اغیار گذشتیم

از کثرت خار از گل بی خار گذشتیم

مخمور ز لعل لب دلدار گذشتیم

جایی که سخن سبز نگردد، نتوان گفت

چون طوطی ازان آینه رخسار گذشتیم