چون طوطی ازان آینه رخسار گذشتیم

این باده زیاد از دهن ساغر ما بود

مخمور ز لعل لب دلدار گذشتیم

جایی که سخن سبز نگردد، نتوان گفت

خاری نشد آزرده به زیر قدم ما

چون سایه ابر از سر گلزار گذشتیم

از خرقه تزویر نچیدیم دکانی