ورنه همای گوشه ویرانه خودیم

نوبت به کینه جویی دشمن نمی دهیم

سنگی گرفته در پی دیوانه خودیم

در بوم این سیاه دلان جغد می شویم

گرد گنه به چشمه کوثر نمی بریم

امیدوار گریه مستانه خودیم

چون کوهکن به تیشه خود جان سپرده ایم