در پای یار گوهر جان را نثار کن

خود را شکفته دار به هر حالتی که هست

خونی که می خوری به دل روزگار کن

شبنم زیان نکرد ز سودای آفتاب

تا کی توان به مصلحت عقل کار کرد؟

یک چند هم به مصلحت عشق کار کن