که سوخت شمع من از انتظار خنده تو

گشود لب به شکر خنده غنچه تصویر

نشد که گل کند از لب، بهار خنده تو

در آی از درم ای صبح آرزومندان

دهان غنچه به لب مهر دارد از شبنم

ز بس خجل شده در روزگار خنده تو