نفس گسسته چو تیری که از کمان بجهد

زبان چو پسته شود سبز در دهن بی تو

گره چو نقطه شود رشته سخن بی تو

برون ز خانه دود شمع انجمن بی تو

صدف ز دوری گوهر، چمن ز رفتن گل

چنان به خاک برابر نشد که من بی تو