چنان به خاک برابر نشد که من بی تو

نفس گسسته چو تیری که از کمان بجهد

برون ز خانه دود شمع انجمن بی تو

صدف ز دوری گوهر، چمن ز رفتن گل

شود ز شیشه خالی خمار می افزون

غبار دیده فزاید ز پیرهن بی تو

به چشم شبنم این بوستان گل افتاده است