بر میان صد حلقه زنار دارم همچو سرو

تا به زانو پایم از گرد کدورت در گل است

گر چه دایم در کنار جویبارم همچو سرو

آن کهن گبرم که از طوق گلوی قمریان

خجلت روی زمین از سنگ طفلان می کشم

بس که از بی حاصلیها شرمسارم همچو سرو

میوه من جز گزیدنهای پشت دست نیست