خجلت روی زمین از سنگ طفلان می کشم

گر چه دایم در کنار جویبارم همچو سرو

آن کهن گبرم که از طوق گلوی قمریان

بر میان صد حلقه زنار دارم همچو سرو

بس که از بی حاصلیها شرمسارم همچو سرو

میوه من جز گزیدنهای پشت دست نیست

منفعل از التفات نوبهارم همچو سرو