ز هم مگذار اجزای مرا بیگانه ای ساقی

حریف باده بی غش، ز غشها پاک می باید

جدا کن عقل را از ما، چو کاه از دانه ای ساقی

کشاکش می برد هر ذره خاکم را به صحرایی

مرا سرمای زهد خشک چند افسرده دل دارد؟

بریز از پرتو می، رنگ آتشخانه ای ساقی

نگردد پشتبان رطل گران گر قصر هستی را