حواست انجم و خورشید جان است

هر آنچ آن گردد اندر حشر پیدا

ز تو در نزع می گردد هویدا

تن تو چون زمین سر آسمان است

چو کوه است استخوانهایی که سخت است

نباتت موی و اطرافت درخت است

تنت در وقت مردن از ندامت