به بوسه می کند بازش عمارت

از او هر غمزه دام و دانه ای شد

وز او هر گوشه ای میخانه ای شد

ز غمزه می دهد هستی به غارت

ز چشمش خون ما در جوش دائم

ز لعلش جان ما مدهوش دائم

به غمزه چشم او دل می رباید