ز لعلش جان ما مدهوش دائم

ز غمزه می دهد هستی به غارت

به بوسه می کند بازش عمارت

ز چشمش خون ما در جوش دائم

به غمزه چشم او دل می رباید

به عشوه لعل او جان می فزاید

چو از چشم و لبش جویی کناری