ز چشمش خون ما در جوش دائم

وز او هر گوشه ای میخانه ای شد

ز غمزه می دهد هستی به غارت

به بوسه می کند بازش عمارت

ز لعلش جان ما مدهوش دائم

به غمزه چشم او دل می رباید

به عشوه لعل او جان می فزاید