گرچه راه فراق می سپری،

غزلی سینه سوز کرد آغاز

کای ز من دور رفته صد منزل!

کرده منزل چو جانم اندر دل!

سوی خونین دلان نمی گذری

خواهشم بین، مباش ناخواه ام!

کز دو عالم همین تو را خواهم