لیک حاشا که یار دل گسلم

به نصیحت ز پایش افگندن

مشک ماند ز بوی و، لعل از رنگ

فلک از جنبش و، زمین ز درنگ،

رخت بربندد از حریم دلم

حرف مهرش که در دل تنگ است

همچو نقش نشسته در سنگ است