معتمر گفت کای جمال غرب!

وز ثنا، گوهرش به فرق فشاند

آنچه حاضر ز گله بود و رمه

کشت و پخت و کشید پیش، همه

همه کار تو در کمال ادب!

نخورد کس ز سفره و خوانت،

تا ز بحر نوال و احسانت