این بگفت و ز جان برآورد آه

کاشکی بودمی بجای تو، من!

عقل بر عشق من زند خنده

که بمیری تو زار و من زنده

رفت با آه، جان او همراه

زندگی بی وی از وفا نشمرد

روی با روی او نهاد و بمرد