همه ملک جهان، حقیر بود

در دو عالم بود نشانه خیر

مدح دونان به نغز گفتاری

خرده دان را بود نگونساری

زآنکه آخر فناپذیر بود

با دهانی ز قیل و قال خموش

می کنم از زبان حال، خروش