زآنکه آخر فناپذیر بود

مدح دونان به نغز گفتاری

خرده دان را بود نگونساری

همه ملک جهان، حقیر بود

با دهانی ز قیل و قال خموش

می کنم از زبان حال، خروش

آن خروشی که گوش جان شنود