چون گرفتی پیش، در اتمام کوش!

گفت: این لطف و رضاجویی زشاه،

بر قبول نظم من آمد گواه

یک نفس زین گفت و گو منشین خموش!

چون شنیدم از وی این تعبیر را

چون قلم بستم میان، تحریر را

بو کز آن سرچشمه ای کین خواب خاست