بود آن بی مردم، این بی مردمک

تاج شد از گوهر او سربلند

تخت گشت از بخت او فیروزمند

صحن گیتی بی وی و چشم فلک

زو به مردم صحن آن معمور شد

چشم این از مردمک پر نور شد

چون ز هر عیب اش سلامت یافتند