زو به مردم صحن آن معمور شد

تخت گشت از بخت او فیروزمند

صحن گیتی بی وی و چشم فلک

بود آن بی مردم، این بی مردمک

چشم این از مردمک پر نور شد

چون ز هر عیب اش سلامت یافتند

از سلامت نام او بشکافتند