داشت شکر آن یکی، شیر این دگر

کرد دست مرحمت سویش دراز

چون قبا تنگ اندر آغوشش گرفت

کام جان از چشمه نوشش گرفت

شد به هم آمیخته شیر و شکر

روز دیگر بر همین دستور بود

چشم زخم دهر از ایشان دور بود