رحمتی فرما! که بس درمانده ام

نی سلامان را توان شد چاره ساز

گفتم اینک مشکل خود پیش تو

چاره جوی از عقل دوراندیش تو

در کف صد غصه مضطر مانده ام

داد آن دانا حکیم او را جواب

کای نگشته رایت از رای صواب!