تا طبیعت را زند آتش به رخت

میل لذت های عقلی کردن است

رو به دارالملک عقل آوردن است

چیست آن آتش؟ ریاضت های سخت

سوخت ز آن آثار طبع و جان بماند

دامن از شهوات حیوانی فشاند

لیک چون عمری به آتش بود خوی