لیک چون عمری به آتش بود خوی

تا طبیعت را زند آتش به رخت

سوخت ز آن آثار طبع و جان بماند

دامن از شهوات حیوانی فشاند

گه گه اش درد فراق آمد به روی

ز آن «حکیم اش» وصف حسن زهره گفت

کرد «جان»اش را به مهر زهره جفت،