گه گه اش درد فراق آمد به روی

سوخت ز آن آثار طبع و جان بماند

دامن از شهوات حیوانی فشاند

لیک چون عمری به آتش بود خوی

ز آن «حکیم اش» وصف حسن زهره گفت

کرد «جان»اش را به مهر زهره جفت،

تا به تدریج او به زهره آرمید