آورد آن سوختگی بر تو زور

شعله به جان در زده آن آتشت

لیک ز بس بیخودی آید خوشت

چون به خودآیی ز شراب غرور

هر دمت از درد دو صد قطره خون

از بن هر موی تراود برون

سود سر، ایوان تو را بر سپهر