هر دمت از درد دو صد قطره خون

لیک ز بس بیخودی آید خوشت

چون به خودآیی ز شراب غرور

آورد آن سوختگی بر تو زور

از بن هر موی تراود برون

سود سر، ایوان تو را بر سپهر

شمسه آن گشته معارض به مهر