شمسه آن گشته معارض به مهر

هر دمت از درد دو صد قطره خون

از بن هر موی تراود برون

سود سر، ایوان تو را بر سپهر

قصر تو چون کاخ فلک سربلند

حادثه را قاصر از آنجا کمند

حارس ابواب تو بر بدسگال