گفت کای پیر خرف گشته، خموش!

نوجوانی به جوانی مغرور

رخش پندار همی راند ز دور

آمد آن شکرگزاری ش به گوش

خار بر پشت، زنی زین سان گام

دولتت چیست، عزیزی ت کدام؟

عمر در خارکشی باخته ای