وز پی قوم برآورد خروش

گفت: که این چیست؟ زبان بگشودند

صورت حال بدو بنمودند

خاست بدره به کف و نیزه به دوش

کای سفیهان خطااندیشه!

وی لئیمان خساست پیشه!

بود مهمانی ام از بهر کرم