برهان از خود و از خلق، او را!

بال پروازش ازین تنگی ده!

نکهت اش از گل یکرنگی ده!

دوز از تار فنا دلق، او را!

عیبش از بی هنران سازنهان!

وز گمان هنرش باز رهان!

تا ز عیب و هنر خود آزاد