پس از یک چند اجل چشمش فروبست

دگر باره به تزویر، آن بهانه

چو کرد آماده، بردش سوی خانه

به رویش چشم روشن، شاد بنشست

بدو شد خاطر یعقوب خرم

ز دیدارش نسبتی دیده بر هم

به پیش رو چو یوسف قبله ای یافت