چه گویم کن چه حسن و دلبری بود

به یوسف بود چشمش دیده افروز

بلی هر جا کز آن سان مه بتابد

اگر خورشید باشد ره نیابد

که بیرون از حد حور و پری بود

مهی بود از سپهر آشنایی

ازو کون و مکان پر روشنایی