مهی بود از سپهر آشنایی

اگر خورشید باشد ره نیابد

چه گویم کن چه حسن و دلبری بود

که بیرون از حد حور و پری بود

ازو کون و مکان پر روشنایی

نه مه، هیهات! روشن آفتابی

مه از وی بر فلک افتاده تابی