زلیخایی که در رشک حورعین بود

پی روپوش کرده یوسف اش نام

به دل یعقوب اگر مهرش نهان داشت،

وگر کردش به جان جا، جای آن داشت

به مغرب پرده عصمت نشین بود،

ز خورشید رخش نادیده تابی

گرفتار خیالش شد به خوابی