بنامیزد! بود گلدسته نور

حصار عصمتش اندیشه را راه

سخن رانم ز ساق او که چون است

بنای حسن را سیمین ستون است

ولی از چشم هر بی نور، مستور

صفای او نمود آیینه را رو

درآمد از ادب پیشش به زانو